نوار چسب یک محصول-منفرد نیست، بلکه یک ماده مرکب است که از چندین ماده تشکیل شده است که بر اساس عملکرد آنها لایه بندی شده اند. عملکرد و دوام آن تا حد زیادی به انتخاب مواد برای مواد پایه، چسب و لایه های کمکی بستگی دارد. درک این مواد اصلی به ما کمک می کند تا با دقت بیشتری نیازها را در سناریوهای مختلف برنامه مطابقت دهیم و استفاده و خرید را آگاهانه تر می کند.
ماده پایه اسکلت نوار است که شکل، قدرت و محدوده کاربرد آن را تعیین می کند. مواد پایه رایج شامل فیلم پلی پروپیلن، فیلم پلی استر، پارچه، کاغذ و فویل فلزی است. فیلم پلی پروپیلن سبک، مقاوم در برابر آب- و روغن-و نسبتاً ارزان است، به طور گسترده برای آب بندی جعبه های روزمره و تعمیرات اداری استفاده می شود. فیلم پلی استر دارای استحکام بالا، مقاومت در برابر حرارت و شیمیایی عالی است و برای محافظت از اجزای الکترونیکی و محیطهای{4}در دمای بالا مناسب است. مواد پایه پارچه انعطاف پذیر و مقاوم در برابر پارگی هستند، معمولاً برای بسته بندی لوله و بسته بندی سنگین-مقاوم هستند. مواد پایه کاغذی به راحتی قابل چاپ و نوشتن هستند و اغلب برای برچسب ها و آب بندی موقت استفاده می شوند. فویلهای فلزی، مانند فویل آلومینیومی، ویژگیهای مسدودکننده نور، عایق حرارتی و محافظ الکترومغناطیسی را با هم ترکیب میکنند و در کاربردهای حفاظتی و آببندی خاصی نقش دارند.
چسب ها ماده اصلی برای چسباندن نوارها هستند و بر اساس ترکیب شیمیایی آنها می توان آنها را به انواع لاستیک طبیعی، نوع لاستیک مصنوعی، نوع اکریلیک و نوع سیلیکونی طبقه بندی کرد. نوع لاستیک طبیعی دارای چسبندگی اولیه قوی است و برای سطوح ناهموار مناسب است، اما مقاومت آن در برابر آب و هوا نسبتاً محدود است. نوع لاستیک مصنوعی از نظر مقاومت در برابر روغن و مقاومت در برابر حرارت بالا برتر است و معمولاً در مونتاژ خودرو و ماشین آلات استفاده می شود. نوع اکریلیک چسبندگی پایدار، مقاومت در برابر پیری خوب و مقاومت خوب در برابر اشعه ماوراء بنفش را ارائه می دهد، که آن را برای علائم در فضای باز و آب بندی ساختمان مناسب می کند. نوع سیلیکونی انعطاف پذیری را در دماهای بسیار پایین یا بالا حفظ می کند و برای سطوح حساس، که معمولاً در صنایع پزشکی و الکترونیک یافت می شود، خورنده نیست. رزین های چسبنده، نرم کننده ها و آنتی اکسیدان ها اغلب به چسب ها اضافه می شوند تا ویسکوزیته، کشش پذیری و عمر مفید را تنظیم کنند.
اگرچه مواد لایه کمکی نامشخص هستند، اما برای دستیابی به عملکرد مطلوب ضروری هستند. پوششهای آزاد معمولاً در پشت زیرلایه یا روی کاغذ رهاسازی اعمال میشوند تا از چسبیدن نوار در طول سیم پیچی و ذخیرهسازی جلوگیری شود. معمولاً به عنوان حامل از کاغذ پوشش داده شده سیلیکونی- یا کاغذ فلوئوردار استفاده می شود. لایههای مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش و مقاوم در برابر سایش{6}}اغلب از رزینهای ویژه یا مواد ذرات معلق برای افزایش دید و دوام نوار در زیر نور شدید یا اصطکاک استفاده میکنند. نوارهای رسانا از پودر فلز یا ذرات رسانا بین بستر و چسب برای دستیابی به عملکردهای محافظ الکترومغناطیسی یا اتصال به زمین استفاده می کنند. این مواد خواص الکتریکی و مکانیکی را متعادل می کنند.
با افزایش الزامات زیست محیطی، بسترهای زیست تخریب پذیر و چسب های{0}بر پایه آب به تدریج توجه جریان اصلی را به خود جلب می کنند. مواد زیست تخریب پذیر مانند فیلم پلی لاکتیک اسید و پایه های کاغذ فیبر گیاهی بار محیطی پس از دفع را کاهش می دهند. چسب های مبتنی بر آب{2}} انتشار ترکیبات آلی فرار را کاهش می دهند و آنها را برای تماس با مواد غذایی و کاربردهای داخلی ایمن تر می کند.
مواد اصلی یک نوار چسب شامل تکیه گاه ساختاری زیرلایه، استحکام چسبندگی چسب و بهبود عملکرد لایه های کمکی است. ترکیبی از مواد مختلف، سازگاری نوار را با دما، رطوبت، محیطهای شیمیایی و بارهای مکانیکی تعیین میکند و به ما امکان میدهد راهحلهای قابل اعتماد و اقتصادی برای رفع نیازهای مختلف پیدا کنیم.
