نوار چسب، به ظاهر ساده، در واقع یک سیستم ترکیبی است که از اثر هم افزایی مواد متعدد تشکیل شده است. ترکیب آن چسبندگی، استحکام، دوام و سناریوهای قابل اجرا آن را تعیین می کند. شناخت این اجزا به انتخاب نوار مناسب برای نیازهای مختلف کمک می کند و دلایل اساسی استفاده گسترده از آن در زمینه های صنعتی، روزانه و بسته بندی را آشکار می کند.
ساختار اصلی نوار چسب معمولاً از سه بخش تشکیل شده است: زیرلایه، چسب و پوشش های کمکی. زیرلایه اسکلت نوار است که پشتیبانی مکانیکی و حفظ شکل را فراهم می کند. مواد متداول عبارتند از فیلم پلی پروپیلن، فیلم پلی استر، پارچه، کاغذ و فویل آلومینیوم. فیلم پلی پروپیلن سبک، مقاوم در برابر آب- و روغن- است و اغلب برای آب بندی جعبه های روزمره و تثبیت اداری استفاده می شود. فیلم پلی استر دارای استحکام بالا و مقاومت حرارتی خوب است، مناسب برای محافظت از قطعات الکترونیکی و عملکرد در محیطهای با دمای بالا. بسترهای پارچه ای انعطاف پذیر و مقاوم در برابر پارگی-معمولاً برای بسته بندی لوله و بسته بندی سنگین-مقاوم هستند. زیرلایه های کاغذی ارزان-هزینه و آسان برای چاپ هستند، و اغلب برای برچسب ها و آب بندی کوتاه مدت استفاده می شوند. فویل آلومینیومی ویژگیهای{10}مسدودکننده نور، عایق حرارتی و محافظ الکترومغناطیسی را ترکیب میکند و در برنامههای حفاظتی ویژه استفاده میشود.
چسب هسته عملکرد اتصال نوار چسب است و ترکیب آن بسته به کاربرد مورد نظر به طور قابل توجهی متفاوت است. انواع چسب رایج شامل لاستیک طبیعی، لاستیک مصنوعی، اکریلیک و سیلیکون است. چسب های لاستیکی طبیعی چسبندگی اولیه قوی دارند و برای سطوح ناهموار مناسب هستند، اما مقاومت آنها در برابر آب و هوا محدود است. چسب های لاستیک مصنوعی از نظر مقاومت در برابر روغن و مقاومت در برابر حرارت بالا عملکرد بهتری دارند و به طور گسترده در مونتاژ خودرو و ماشین آلات استفاده می شوند. چسب های اکریلیک دارای چسبندگی پایدار، مقاومت در برابر پیری قوی و مقاومت قوی در برابر اشعه ماوراء بنفش هستند و معمولاً در تابلوهای علائم بیرونی و آب بندی ساختمان استفاده می شوند. چسبهای سیلیکونی در دماهای بسیار پایین یا بالا انعطافپذیری را حفظ میکنند و برای سطوح حساس{6} خورنده نیستند و برای صنایع پزشکی و الکترونیک مناسب هستند. فرمولاسیون چسب همچنین شامل رزین های چسبنده، نرم کننده ها و آنتی اکسیدان ها برای تنظیم ویسکوزیته، کشش پذیری و عمر مفید می باشد.
اگرچه پوششهای کمکی نامشخص هستند، اما نقش مهمی در بهینهسازی عملکرد دارند. برای جلوگیری از خود چسبندگی در حین سیم پیچی و ذخیره سازی، روی پشت زیرلایه یا کاغذ رهاسازی، پوشش های آزاد کننده اعمال می شود و از باز شدن صاف و دست نخورده اطمینان حاصل می شود. برخی از نوارها دارای یک لایه{3}}محافظت کننده یا سایشی{4}} بر روی سطح هستند که دید در فضای باز و دوام مکانیکی را افزایش می دهد. نوارهای رسانا پودر فلز یا ذرات رسانا را بین بستر و چسب ترکیب میکنند تا عملکردهای محافظ الکترومغناطیسی یا زمین را به دست آورند. این نوع طراحی نیازهای الکتریکی و مکانیکی را متعادل می کند.
عوامل محیطی و ایمنی به طور فزاینده ای در انتخاب قطعات اهمیت دارند. برخی از بخشهای صنعتی و غیرنظامی، چسبهای-ترکیب آلی فرار کم (VOC) یا بدون حلال-را برای کاهش انتشار گازهای مضر ترجیح میدهند. نوارهای تماس با غذا باید از مواد خامی استفاده کنند که استانداردهای ایمنی را رعایت کنند تا از مهاجرت مواد مضر جلوگیری شود. توسعه زیرلایههای زیست تخریبپذیر و چسبهای مبتنی بر آب{4}}همچنین به نیازهای محیطی پاسخ میدهد و به نوارها اجازه میدهد تا بار محیطی خود را پس از تحقق هدف مورد نظر خود کاهش دهند.
